Ahmet Haluk Dursun, son konuşmasında projelerinden bahsetmişti
Reklam

Ahmet Haluk Dursun, son konuşmasında projelerinden bahsetmişti

Van’da dün meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybeden Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Prof. Dr. Haluk Dursun’un Muş’un Malazgirt ilçesinde yaptığı son konuşmasında, “Dicle’nin, Murat’ın, Karasu’nun kuzularına sahip çıkmalıyız” dedi.

20 Ağustos 2019 - 16:31 - Güncelleme: 20 Ağustos 2019 - 16:37
Reklam

19 Ağustos 2019 tarihinde Van’da elim bir trafik kazası sonucu vefat eden Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Prof. Dr. Haluk Dursun, Türkiye Yazarlar Birliği tarafından Malazgirt’te düzenlenen “IV. Tarihî Roman ve Romanda Tarih Bilgi Şöleni”ne katılarak bir konuşma yapmıştı. Konuşmasına Türkiye Yazarlar Birliğinin Başkanı D. Mehmet Doğan’la başlama istediğini dile getiren Dursun, “Çünkü tarih ve edebiyat ağırlıklı bir programdayız. Öncelikle D. Mehmet Doğan’a, sonra rektör hocamıza ve tarihçi sıfatıyla veyahut edebiyatçı sıfatıyla burada bulunan bütün hocalarımızın sabah şeriflerinin hayırlı olmasını diliyorum. Sözlerime Ya Fettah diye başlamak istiyorum. Ya Fettah çok uyar bu faaliyetlere. Bu şekilde başlamak bereket olabilir. Belediye başkanımızla önceden konuştuk, büyük bir heyecanla buraya geldim. Bize göre çok genç yaşta olan bir kaymakamımız var, onunla da burada tanıştık” dedi.

Bakan yardımcılığının dışında tarih profesörü olduğunu da dile getiren Dursun, şöyle devam etti:

“Osmanlı tarihi profesörüyüm. İstanbul’da Edebiyat Fakültesinde düzenlenen psikoloji kongresinde konuşan Orhan Şaik Gökyay’ın tarihçi nasıl olunur anlamında bir konuşmasıyla kendime geldim. Dedi ki ‘Tarihçiler siz kendi aranızda konuştunuz. Kendinize göre tarihi yorumladınız tasvir ettiniz. Ama çok da kendinize güvenmeyiniz. Bu işin eksiği edebiyatçılardır.’ Edebiyatçıların ağzından tarihi dinlemek gerekir. ‘Sizin bu kuru tarihinizin, biraz heyecan biraz ruh katmak lazım’ dedi. ‘Şimdi size bir şiir okuyacağım, siz bu şiir üzerinden tarih yorumlamaya gayret edin’ dedi. Ve Tuna şiirini okudu. Şimdi ‘Tuna ile ilgili ne biliyorsanız bir daha okuyun’ dedi. Ben gerçekten bu Tuna şiiri üzerinden kendimi bir tarih anlayışına disiplinine soktum. Önce Tuna nerden çıkıyor diye kaynağına gittim. Halk şairleri var. Yeni Çeri şiirleri ve ağıtları var. ‘Tuna’da çırpar bezini seveyim ela gözünü.’ İşte Tuna’ya bir de bu gözle bakın. Kısacası Tuna ile uzun bir zaman geçirdim.”

Diyarbakır anısı

Birkaç sene önce Diyarbakır Dicle Üniversitesi Hukuk Fakültesinde bir konuşma yaparken, bir genç kız öğrencinin söz istediğini de söyleyen Dursun, “Oldukça heyecanlı, muhalefet dozu yüksek. Dedi ki ‘Sizin burada ne işiniz var. Sizin yaptığınız çalışmalara baktım. Tarihçisiniz, hayatınız Tuna ile geçmiş. Nil kitabınız da var, sizin hayatınızda Dicle yok. Siz, Dicle’siz bir tarihçisiniz. Dolayısıyla sizin burada olmanıza ve konuşmanıza hakkınız yok’ dedi. Vay vay ki vay. Tenkitlerde şimdi bütün akademik unvanlar, bütün makamlar bir tarafa gidiyor. Tamam dedim, haklısın. Ama dinle. Konuşmayı nerde yapıyoruz. Diyarbakır Dicle Üniversitesinde. Ben buraya nereden geldim, Cizre’den geldim. Dicle bir şehirdir ve tam bir Dicle şehridir. Kendimiz Dicle’deyiz, ama gönlümüz Tuna’da. Bunun da bir zararı yok, bir günahı yok. Ama haklısın, bu bir gecikme.

Ama her görevin bir zamanı vardır ve ona vakti şerif denir. İşte o vakti zaman gelmiş ve biz Dicle’deyiz. Ve siz Dicle’nin kuzularısınız. Bize emanetsiniz. Haklısınız emanete sahip çıkmada geç kaldık. Siz Dicle’nin kuzularısınız. Bundan sonra sizlerle hep birlikte olacağız ve bu bölgede Dicle’nin, Karasu’yunun, Zapsuyu’nun kuzularını çakallara kaptırmayacağız. Kuzuları çakallara kaptırmamak için onlarla hemhal olmak lazım. Rektör hocam hatırlar, Muş Üniversitesinde beraberken, dedim ki o zaman Fuat Sezgin Hocam sağ idi, hocamızı buraya getirelim. Siirt’ten, Bitlis’ten, Muş’tan, Ağrı’dan üniversitelerden öğrenci davet edelim. Bu gençlere Fuat Sezgin Hocamızı gösterelim. Çıksın selam versin. Bu önemli değerlerimizi rol model olarak Dicle’nin kuzularıyla buluşturmamız gerek. Hocamıza konuyu açtığımda çok sevindi, çok heyecanlandı. Ben de çok isterim demişti. Bu vesile ile kendini de anmış olduk” diye konuştu.

“D. Mehmet Doğan abimiz, bizim tarihçilerin gerçekten kuru akademik tarihçileri ki kendimi de oraya koyarak söylüyorum, bir türlü fark edemedikleri noktaya dikkat çekti” diyen Dursun, konuşmasını şöyle sürdürdü: “Biz tarihi ve tarih derslerini çocuklara, gençlere neden sevdiremiyoruz? Sorusu önemli bir sorudur. Çünkü tarih geleneksel kültür ve geleneksel sohbetten aktarım kabiliyetini kaybetti. Çocuk Battal Gazi’yi kimden duyacak? İşte bunlar nesilden nesile anlatılarak devam ettirilecek. Şimdi bizim tarihçiler Rumeli’ye nasıl geçildiğini anlatırlar. ‘Keramet gösterip halka suya seccade salmışsın.’ Bu ayrı bir âlem. Saltuk Name okumadan, Arif Nihat Asya, Yahya Kemal olmadan bizim tarihimizin ruhuna inmem mümkün olabilir mi? Malazgirt’i, Çanakkale’yi, Sarıkamış’ı hatırlamadan tarihimizi doğru dürüst anlamak, yorumlayabilmek, aktarabilmek çok mümkün değil. Doğuda Güney Doğuda bütün üniversiteleri gezdim. İşte o kızın bana ‘Ne işin var burada’ deyip o dersi verdikten sonra şimdi burada olduğum gibi zamanımın büyük bölümünü bu bölgede geçirdim. Buradaki gençlerle bir araya geldik.

Kültür ve Turizm Bakanlığının kültür kısmında ‘Anadolu Tarih ve Kültür Birliği’ adı altında bir çalışma grubu oluşturduk. Bu çalışma grubu sadece batıdaki liseli gençlerden oluşuyor. 100 yıl nedeniyle 100 genç seçtik. Bu çocukları Anadolu’yu gezdiriyoruz. Çanakkale’ye, Ahlat’a götürdük. Ahlat’ı görmeden Anadolu anlaşılmaz çünkü. Daha sonra, Sarıkamış şehitlerini anmak üzere bu gençleri Sarıkamış’a götüreceğiz. Doğubayazıt’a, Van’a gidecekler. Yani bir şekilde kopmuş, koparılmış, konusu ve gündemi buralar olmayan gençleri Batman’a Hasankeyf’e götürdük. Bizim ayağımızın buraya basması lazım. Bizim ayağımız bizim temelimiz Anadolu’dur, Malazgirt’tir, Sarıkamış’tır, Çanakkale’dir, Ahlat’tır. Kudüs evet. Kudüs bizim için mukaddes. Ama Kudüs kadar Müküs’ü de tanıyacağız. Bilen var mı Müküs nerede? Evet, Bahçesaray’ın adıdır. Yani, Fethi Gemuhluoğlu abinin dediği gibi biz bu coğrafyaya dost olacağız.

Tarihimize, edebiyatımıza, şiirimize dost olacağız. Bu kültürel gayretlerimi de akademik çalışmalarımızla tamamlayacağız. Roman dışında, son zamanlarda televizyonlarda yayınlanan tarihi diziler var. Televizyonlardan tarih öğrenilmez, ama seyreden kişi meraklanıp devamını getirebilir. Televizyonlar bunun yolunu açtı. Tarık Buğra’nın Osmancık’ı hatırlayan var mı? Ne kadar güzeldi. O dönem hepimiz büyük bir heyecanla izledik. Son dönemde de bazı diziler bunu başarı ile sürdürüyorlar. Bu arada şunu da belirteyim, mutlaka Ömer Seyfettin’in İncili Kaftan eserini okumak lazım. Ömer Seyfettin olmadan da kültürümüzün eksik kalacağını düşünüyorum. Şu anda ‘Millet Kıraat Hanelerini’ kurduk. Şu anda yapmamız gereken sohbet ağırlıklı mekânlar kurmaktır. İstanbul’da Enderun Kitapevi vardı, nerde yetiştin derlerse Enderun Kitabevini ilk sırada sayarım.

Bu tür sohbet kültürünü büyüklerimizin gençlere aktaracakları mekânlar ile edebiyat kütüphanelerini yaygınlaştırmayı düşünüyoruz. Gençleri buralara toplayacağız. Bursa’da, Süleyman Oğuz ve Mustafa Kara’nın kitaplarının bağışlandı. Sohbetlerin yapılacağı bir mekân olarak güzel hizmetler verecek. İyi ki Ankara’dan geldiniz, bizim sık sık Ankara ve İstanbul’dan buralara gelmemiz lazım. Gençlerimiz, sivil toplum kuruluşlarımız ve bürokratlarımız buralara gelerek gençlerle bir araya gelmemiz lazım. İnşallah, Allah nasip ettikçe buralarda bulunmaya çalışacağız. Bu programın hazırlanmasında emeği geçen Malazgirt Belediyesine, Türkiye Yazarlar Birliğine, Muş Alpaslan Üniversitesine, Malazgirt Kaymakamlığına, Türk Tarih Kurumuna, akademisyenlere, yazarlara teşekkür ediyorum. Allah’a emanet olun.”

THE CRUISE LIFE


YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR x